Martin en Tamara op de Malediven - Dag 6: Zeevissen

Het is acht uur als vandaag het wekkertje gaat. Buiten ons huisje horen we de golven alweer op het strand aanspoelen en we zien een witgelig licht langs de gordijnen naar binnen schijnen. Vandaag is het zonnig en licht bewolkt, en aan de kracht van de golven te horen wappert aan onze kant van het eiland de gele vlag.

We blijven nog even lekker lui in bed liggen terwijl we alle reacties lezen en rond 08.45 is het dan echt tijd om ons aan te gaan kleden, voordat we ons ontbijt weer missen.

In een kleine vijf minuten lopen we naar de ontbijtzaal, waar we vandaag ontbijten met een zelfgemaakt hamburgertje... gewoon omdat het kan!

We schuiven aan bij onze vrienden Ilias en Katerina, die helaas vanmiddag alweer vertrekken. Zo'n laatste dag is toch vaak net niks en dat merk je ook aan hen. Na het ontbijt gaan zij de laatste dingen inpakken en wij lopen richting het zwembad, waar we al snel twee prima bedjes hebben gevonden om ons vandaag op te settelen. We puzzelen wat, lezen een boekje en al snel hebben we het warm genoeg om even lekker af te koelen in het zwembad.

Dat herhalen we een paar keer, en vervolgens doen we ook nog even een rondje snorkelen. Helaas komen we opnieuw geen haaien of schilpadden tegen, maar wel weer genoeg andere mooie en kleurrijke vissen.

De tijd vliegt hier werkelijk en voor we het weten is het alweer tijd voor de lunch, waarna we richting de Fun Pub lopen om afscheid te nemen van onze vrienden. We wensen hun een goede reis, beloven contact te houden en ploffen weer neer op onze bedjes aan het zwembad.

De middag verloopt ongeveer hetzelfde als de ochtend: lezen, puzzelen, plonsen en drinken. Onze vriend August staat weer achter de bar en met een grote lach en een lekker muziekje op de achtergrond maakt hij het ene drankje na het andere klaar.

Dan ineens komt Katerina aangelopen. Het is inmiddels 14.45 en ze zouden om 14.30 vertrekken. Als we vragen waarom ze er nog zijn, legt ze uit dat ze ineens omgeboekt zijn naar een andere binnenlandse vlucht maar die vertrekt twee uur later, alleen was men dat vergeten te communiceren. Aangezien het te kort is om nu nog om te kleden en te gaan zwemmen, brengen zij en Ilias de rest van de middag in de bar door. Wij vermaken ons nog even aan het zwembad en rond 16.00 lopen we naar de kamer om even te douchen en ons om te kleden voor vanavond. We gaan namelijk zeevissen!

Nou zijn wij allebei geen bedreven vissers dus we zijn benieuwd wat we kunnen verwachten, maar het zal vast goedkomen!

Rond 17.00 zijn we bij de receptie, waar we ons melden voor de sunset fishing excursion die om 17.30 vertrekt. Onze vakantievrienden vertrekken tien minuutjes eerder naar het vliegveld, dus we kletsen nog eventjes bij en nemen rond 17.15 nu echt afscheid. Ze stappen na een dag wachten eindelijk in de boot en varen weg. En zoals je in de serie White Lotus misschien hebt gezien, zo gaat het dus echt: al hun hosts zwaaien ze uit totdat ze ver uit het zicht zijn. Hilarisch!

Om 17.30 is het dan ook voor ons tijd om aan boord te gaan en het ruime sop te kiezen! In een minuutje of 10 varen we naar de visplek en ondertussen genieten we vanaf het bovendek van de prachtige zonsondergang.

Als we eenmaal voor anker liggen, wordt ons uitgelegd hoe het vissen gaat: we krijgen allemaal handschoentjes aan, moeten de vislijn met daaraan stukjes vis als aas laten vieren en wachten tot het loodje zo'n 25 meter diep op de bodem ligt. Vervolgens hijsen we het visdraad een centimeter of 30 op en daar laten we hem rusten tot we voelen dat er gehapt wordt, en dan geven we een ruk aan het touw en halen we de buit binnen.

Dat klinkt allemaal gemakkelijker dan het is, want door de stroming onder water is het moeilijk onderscheid te maken tussen het gehap van een vis en de stroming die met je aas speelt. Vaak genoeg denken we iets te hebben en halen we de lijn zonder succes binnen, maar ook vaak genoeg is het aas er wel afgegeten als we het lege haakje zien terugkomen.

Uiteindelijk lijk ik dan toch beet te hebben, want ook bij het inhalen blijf ik iets van een lichte weerstand voelen. Het blijkt een babyvisje te zijn, dus een van de crewleden vraagt of hij hem weer terug mag gooien. Natuurlijk mag dat!

Tamara heeft iets meer geluk: zij vangt de eerste keer een vis die net iets groter is dan de mijne was, en de tweede keer heeft ze zelfs eentje van een redelijk formaat aan de haak geslagen.

Dan ineens wordt er keihard aan mijn lijn gerukt. De enorme spanning die erop staat is overduidelijk: dit is een grote! Beetje voor beetje haal ik het strakgespannen touw op en er komt zelfs een crewlid meehelpen met binnenhalen omdat het zo’n sterke vis is, maar ineens is de weerstand weg en even later halen we het loodje binnen, maar het haakje eronder is weg. Teleurgesteld kijken het crewlid en ik elkaar aan, maar het is wat het is...

Helaas wordt het ook niet beter dan dat, want een kwartiertje later meldt onze gids dat het tijd is om te gaan. Toch was het weer een leuke ervaring die we nog niet eerder hadden meegemaakt, en al met al was de vangst van de boot niet slecht:

Tien minuten later staan we weer aan land. We wassen onze handen en lopen naar het buffetrestaurant, waar het vanavond Italiaanse avond is. Dat betekent verse pasta en pizza, mjum!

Als we onze buikjes weer goed gevuld hebben, doen we nog even een drankje in de Boli Bar en we poolen nog een potje, en rond een uurtje of negen besluiten we terug te lopen naar het huisje. Vanavond maken we het even wat minder laat zodat we nog even lekker wat slaap kunnen pakken.

Morgen hebben we een heerlijke relaxdag voor de boeg met een massage in de middag. Trouwens, voor ik het vergeet: ergens onderaan deze pagina kun je je inschrijven voor de mailinglist zodat je altijd een email krijgt als we een nieuw verhaal posten. Nou, dat was hem voor nu. Tot morgen!