Martin en Tamara op Zanzibar - Dag 1: Heenreis, aankomst en deceptie

"Zanzibar?", horen wij enkelen van jullie al denken. "Jullie zouden toch naar Thailand gaan?" Klopt! Maar toen brak ineens de hel los in het Midden-Oosten en ging het vliegen die kant op niet meer lukken. We wilden toch wel graag een beetje zon en rondom Venezuela weet je het voor Bonaire of Curaçao momenteel ook even niet, dus zondagavond hebben we de hele bende maar omgegooid naar Zanzibar. Nou klinkt dat eenvoudig, maar nu gaan we ineens naar een malariagebied en even malariapillen halen gaat een stuk lastiger dan het klinkt, dus maandag een halve dag lang stad en land afgebeld voor een partij die op tijd kon leveren en dat is gelukt! Ze worden woensdag of donderdag geleverd.

Volgende uitdaging: een visum. Het kan online of het kan ter plekke, maar dan duurt het allemaal een stuk langer op het vliegveld. We gaan dus voor de online optie! Gelukkig is het internet op Zanzibar lekker stabiel, dus tijdens dat proces word je er eerst bij iedere stap 10 keer uit geflikkerd en als je dan na een uur helemaal klaar bent, krijg je een schermpje: "Dank u wel, de verwerking kan tot tien werkdagen duren." Ja, die tijd hebben we dus niet, dus hopelijk gaat het sneller dan dat en zijn we daar straks niet op het vliegveld weer een uur verder. O ja, en dit was trouwens één van de visa, maar die voor Tamara gaat natuurlijk net zo traag.

Tot slot hebben we dan nog het volgende te regelen: voor Zanzibar is het verplicht een reisverzekering af te sluiten bij de overheid. We hebben een hele goede reisverzekering die alles dekt, maar dat maakt natuurlijk niet uit. Ze moeten wel een beetje aan je kunnen verdienen, dus zonder hun eigen verzekering kom je er niet in.

Al met al zijn we voor de malariapillen, visa en verzekering een dikke 200 euro verder, maar dan is het toch echt tijd om ons klaar te gaan maken voor de vakantie zelf, en voor je het weet is het donderdagmiddag en zit je met je koffer en rugtassen te wachten op Taxi Schoonmoeder om ons naar Schiphol te brengen. Zoals afgesproken komt deze om 16.30 voorgereden en rond vijf uur staan we op het vliegveld! We gaan door de security en douane en lopen eerst even langs het GWK om wat dollars op te nemen, tegen een belachelijke koers! Als we vervolgens horen dat de koers van de Tanzaniaanse shilling nog veel slechter is, besluiten we die lokaal gewoon op het vliegveld te pinnen. Wat een afzetters!

We vervolgen onze weg naar de (voor ons nieuwe) Aspire Lounge waar we door onze creditcard gebruik van mogen maken en waar we even een klein hapje doen. Aangezien deze lounge echter een stuk massaler en minder gezellig is dan de Privium lounge die we normaal gebruiken, begeven we ons al weer snel naar ons vertrouwde stekje om de tweede helft van ons diner met een lekker drankje te nuttigen.

Rond 19.30 is het tijd om richting de gate te gaan en te boarden voor de vlucht naar Zanzibar! Al snel hebben we onze stoeltjes met extra beenruimte gevonden en we zitten prima terwijl omgeroepen wordt dat we op tijd vertrekken en dat de vlucht zelfs een halfuurtje korter duurt. Zo horen we het graag!

We pluggen de oortjes in die we krijgen, zetten een filmpje op en niet veel later wordt het diner al geserveerd. Als de bordjes eenmaal opgeruimd zijn, dimt het licht en is het tijd om even lekker de oogjes dicht te doen. Zo gaat de vlucht in ieder geval mooi snel!

Zo'n 2,5 uur voor de landing gaat langzaamaan het licht weer aan en krijgen we ons ontbijtje. Ik kijk nog even het laatste stukje van de film af, en zoals beloofd landen we vervolgens netjes om 07:50 lokale tijd (2 uur later dan in Nederland).

Alvast een waarschuwing: vanaf hier wordt het verslag van vandaag een stuk minder leuk. Het begint al direct bij de douane. Wij laten de aanvraag-ID van ons visum zien, maar ze hebben een code nodig die op de factuur staat omdat ze anders de betaling niet kunnen checken. Om die factuur in te kunnen zien, moet je op de website van hun immigratiedienst inloggen en die ligt al 2 dagen plat. We kunnen wel het afschrift van de creditcard laten zien, maar daar kunnen ze die code weer niet op vinden. Uiteindelijk staan we met een stuk of 20 Nederlanders met allemaal hetzelfde probleem en wordt er letterlijk anderhalf uur zogenaamd heen en weer gebeld om het op te lossen, maar we komen geen steek verder terwijl de mensen van de douane meer tijd hebben voor onderlinge grappen dan voor ons. Uiteindelijk lijkt de enige oplossing te zijn om daar ter plekke maar een nieuw visum aan te vragen (en af te rekenen à 2x 50 dollar en dat kan natuurlijk alleen contant) en hopen dat we achteraf dat geld terug kunnen krijgen. Wij hebben er een hard hoofd in...

Na meer dan twee uur wachten kunnen we eindelijk de koffer halen, die door een mannetje van de luchthaven naar de taxi wordt gebracht. Heel vriendelijk, denk je! Tot hij zijn hand ophoudt: "Give me tip. Five dollar, ten dollar." Nou, twee dollar kan hij krijgen en dat lijkt ons meer dan genoeg.

De taxi brengt ons in zo'n 5 kwartier naar ons hotel en tijdens die rit zijn we blij dat we toch voor een taxi hebben gekozen en niet zelf zijn gaan rijden. Het verkeer is hier 1 grote chaos, de wegen zijn slecht en onderweg komen we wel een stuk of 4 politiecontroles tegen waar toeristen in huurauto's worden staande gehouden omdat ze zogenaamd iets fout hebben gedaan. De hoge boete waarmee gedreigd wordt kunnen ze wel afkopen als ze even cash betalen... Welkom op Zanzibar!

Dát probleem hebben wij gelukkig niet, maar al snel blijkt wel dat ons hotel niet aan een normale weg ligt. Na een uurtje rijden gaat de chauffeur door allerlei zandstraatjes en smalle steegjes waar allemaal mensen gewoon de hele dag op straat hangen en je raar aankijken omdat je hier rijdt, tot hij ergens bij een hek aankomt waarachter ons “hotel” blijkt te liggen. Uit de boxen klinkt muziek die je in de ghetto’s verwacht en een stuk of 8 “hotelmedewerkers” hangen een beetje rond en houden je vanaf de bar in de gaten bij alles wat je doet. Wij krijgen er een heel unheimlich gevoel bij.

Een lobby blijkt het hotel ook niet te hebben. We worden buiten aan een tafeltje gezet en moeten nog even de toeristenbelasting aftikken terwijl twee van die gappies geïnteresseerd meekijken hoe je je pincode intoetst. Dan komen nog even wat verschillende personeelsleden langs om te vertellen wat je allemaal bij ze kan kopen (excursies en zo), en als dat gedaan is, worden we naar onze kamer gebracht, die totaal niet overeenkomt met wat we geboekt hebben. Het is allemaal achterstallig onderhoud en alle vorm van sfeer ontbreekt. Ik kijk Tamara aan en de tranen staan haar in de ogen. Dit is pure oplichting. Al heel snel besluiten we dat we hier niet gaan blijven. Wel lijkt het ons handig om in ieder geval even te lunchen, want we hebben dit hotel tenslotte all-in geboekt. Die lunch blijkt echter niets voor te stellen. Een beetje rijst met een of ander rundvleesprutje dat taai is en nergens naar smaakt, met lauwwarme koolsalade erbij waar de vliegen omheen zoemen. Het zou me oprecht niets verbazen als mensen hier voedselvergiftiging oplopen. O ja, en cola light/zero hebben ze natuurlijk niet. Fijn, zo’n all-in optie.

Terug op de kamer zijn we de komende 3 uur druk met alternatieven zoeken, maar over alle hotels die je hier los boekt lees je op Google soortgelijke verhalen (hotels die niet overeenkomen met de foto’s en zwaar tegenvallen), en ook dat de hotels mensen betalen om positieve reviews te plaatsen op Bookings die de werkelijkheid totaal niet weerspiegelen. Of je moet in een heel duur resort gaan zitten, maar dan betaal je 6000-7000 euro voor anderhalve week.

We besluiten het anders aan te pakken: we boeken een eerdere vlucht terug en zeggen dat we onverhoopt terug naar huis moeten en dat we naar het Golden Tulip airport hotel gebracht willen worden. Er wordt (uiteraard) wat verbaasd gereageerd, maar de taxi wordt geregeld. Wel moeten we alles nog even met een "customer service"-meneer van het hotel doornemen die zegt dat hij zijn best zal doen om een terugbetaling te regelen als we de reservering op Booking annuleren. Uiteraard horen we dat antwoord pas achteraf. Alvast een spoiler: een paar dagen later komt het bericht dat dat verzoek door het hotel geweigerd is.

Een vlucht terug boeken is ook nog niet zo eenvoudig (of goedkoop), maar we vinden er eentje die dinsdagmiddag vertrekt en na ruim 20 uur vliegen en 3 keer overstappen zouden we dan woensdagochtend 11.00 moeten landen. Voor ons helemaal prima! We boeken het Golden Tulip tot aan dinsdag en laten ons die kant op brengen.

Gelukkig ziet dat hotel er bij aankomst een stuk beter uit en eenmaal op de kamer aangekomen slaken we een zucht van opluchting en komt de emotie even los. Hier voelen we ons tenminste veilig. Het personeel is vriendelijk en de kamer is schoon en goed. We settelen ons rustig, brengen het thuisfront op de hoogte en boeken voor zondag nog wel even een dagtrip naar een safaripark op het vasteland van Tanzania, want daar keken we wel erg naar uit. Als dat allemaal geregeld is, lopen we naar beneden voor het diner. Het is een buffet voor 17,30 per persoon en eerlijk is eerlijk, dit is prima eten met zelfs verse kipsaté en rundvleessaté van de barbecue. Meer dan 1 bordje eten we echter allebei niet, maar dat ligt niet aan het eten. Onze maag is gewoon zo van streek van de hele ervaring dat we meer even niet wegkrijgen.

Na het eten gaan we naar de kamer, waar we toch maar besluiten een verslag te maken, alleen plaatsen we dat pas als we straks weer veilig en wel thuis zijn. Nu even lekker douchen en dan naar bed. Hopelijk morgen een veel fijnere dag!