Martin en Tamara op Zanzibar - Dag 2: Golden Tulip Airport Hotel

We hoopten dat een beetje nachtrust ons goed zou doen, maar hoewel ik wel een paar uurtjes slaap heb kunnen pakken, ben ik rond 5 uur 's nachts al wakker. Ik kijk naast me en zie Tamara al met open ogen liggen. Ik vraag haar hoe ze zich voelt, maar ze heeft vannacht veel lopen malen. De komende uren proberen we soms wat te slapen en af en toe zijn we wakker en praten we wat over de situatie. We hebben de nieuwe vluchten terug via een broker geboekt en die heeft ons van het langste deel van de reis nog geen PNR-nummer gegeven, een reserveringsnummer van de luchtvaartmaatschappij zelf waarmee je de boeking kunt inzien en dus zeker weet dat je ook echt aan boord zit. Normaal boeken we altijd rechtstreeks bij maatschappijen, maar omdat we nu zo'n rare combinatie hebben met 3 overstaps en 3 verschillende maatschappijen hadden we dat nu niet gedaan. Daar hebben we nu spijt van. Zeker omdat op de website van Ethiopian Airlines, die het grootste deel van de reis verzorgt, staat dat onze vlucht bijna volgeboekt is.

Om de tijd te doden en ons gemoed wat rust te geven, kijken we direct naar alternatieven. Wat als er nou toch een kink in de kabel komt? Hoe kunnen we dan? Moeten we anders rechtstreeks nogmaals boeken bij Ethiopian? Maar ja, dan zijn we wel weer 1500 euro verder... Je snapt dat we allesbehalve relaxed in bed liggen.

Voor morgen hebben we wel een safari geboekt in Nyere National Park, een groot natuurpark op het vasteland van Tanzania. De partij die die safari verzorgt belt ons rond een uur of 9 om foto's van onze paspoorten te vragen zodat de vluchten geboekt kunnen worden (het park heeft namelijk eigen landingsbanen en we gaan daarheen met een vliegtuigje). We appen hem de foto's door en lopen naar de ontbijtzaal om in ieder geval iets te eten, al gaat het met veel tegenzin. Het is gek om te voelen hoe je hele lichaam op slot gaat als je zo met iets in je maag zit.

Na het eten lopen we richting het zwembad om daar de rest van de ochtend door te brengen. Het zonnetje schijnt lekker warm, dus af en toe nemen we even een duik en verder lezen we wat in onze boeken om de gedachten even te verzetten. We proberen er zoveel mogelijk iets leuks van te maken en weten zelfs nog een lach tevoorschijn te toveren voor op de foto!

Wanneer het rond een uurtje of 12 begint te regenen, gaan we naar de kamer, waar we ons omkleden en wat spelletjes meenemen naar beneden. We gaan lekker aan een tafeltje zitten in het overdekte buitengedeelte en ik besluit om de broker een berichtje te doen om te vragen naar de PNR-nummers van onze reservering. Tegen alle verwachtingen in krijg ik al best snel antwoord: het boekingsproces moet nog worden afgerond, maar dat is in dit stadium heel normaal, het PNR-nummer volgt later en ik hoef me geen zorgen te maken. Ja, makkelijker gezegd dan gedaan. Ik leg hem uit dat ik me juist wel zorgen maak omdat die vlucht bijna vol zit en we echt zeker willen weten dat we dinsdag naar huis kunnen. Wonder boven wonder krijg ik nog geen tien minuten later een reactie met de PNR-nummers, die op de website van Ethiopian blijken te werken. Wat een pak van ons hart is dat!

We krijgen zowaar weer wat eetlust, en terwijl tegenover ons een vriendelijke vrouw uit Israël komt zitten die hele verhalen vertelt, bestellen wij een hamburgertje om te delen. De vrouw vertelt dat ze hier vanwege de problemen in haar thuisland al 2 weken vastzit en nog niet weet wanneer ze weer terug kan. Dat zet alles een beetje in perspectief: er zijn altijd mensen die het slechter hebben dan jij. 

De rest van de middag blijven we wat buiten zitten en rond een uurtje of zes gaan we even naar de kamer om verder te relaxen. We hebben nog wel even contact met de safarimaatschappij voor morgen. Er wordt best wel wat regen voorspeld en als de landingsbanen daar te modderig worden, kunnen de vliegtuigen niet landen of vertrekken. We willen wel even zeker weten dat we niet straks daar vast komen te zitten en alsnog dinsdag de vlucht missen. "Hakuna Matata", is het antwoord, alles staat nog volgens schema gepland en als de middagvlucht terug niet kan plaatsvinden, wordt dat 's morgens vroeg al bepaald en gaat de hele trip dus gewoon niet door. Dat stelt ons gerust, want we hadden zelf al besloten dat we anders niet zouden gaan. Opgelucht bedank ik hem voor zijn tijd.

Rond 19.15 lopen we naar beneden om even wat te gaan eten. Op aanraden van de Israëlische mevrouw van vanmiddag doen we dat nu in het á la carte restaurant van het hotel en daar krijgen we geen spijt van! We hebben niet superveel honger, dus we bestellen 1 portie Aziatische wok-garnalen om te delen, met een verse mangosap en verse watermeloensap. Als het eten eenmaal komt, blijkt het niet alleen meer dan genoeg te zijn, maar ook nog eens superlekker! We laten het ons goed smaken, en rond 20.30 lopen we verzadigd weer naar de kamer, waar we de tas voor morgen inpakken, even afdouchen en dan vroeg naar bed gaan. Vannacht worden we namelijk om 04.45 opgehaald voor de safaritour die we voor morgen hebben geboekt!