Martin en Tamara in Dubai - Dag 9: Atlantis Aquaventure Waterpark

Dag 9, Atlantis Aquaventure! We staan om 08:00 op, lezen de leuke reacties op ons verslag van gisteren, smeren ons vast in, kleden ons aan en lopen naar het ontbijtrestaurant, waar we vandaag heerlijk buiten gaan zitten. "Goedemorgen, meneer? Twee eggs benedict met zalm?" "Lekker, meneer de eierkok." Ze kennen ons onderhand al. Terwijl we bij een prachtig uitzicht op het zwembad zitten te ontbijten, lachen we stiekem om hoe hier een boom wordt gesnoeid. Eén kerel staat te zagen en er staan er vier naar te kijken. Sommige dingen gaan ook overal hetzelfde...

Rond 09:30 rijden we richting het waterpark en het is hier duidelijk een stuk drukker dan in het park in Abu Dhabi. Vanaf de parkeerplaats worden we met een speciale shuttlebus naar de ingang van het hotel gebracht, waar je doorheen loopt om bij de ingang van het waterpark te komen. Eenmaal in het park is het even zoeken waar we naartoe willen. Daarbij helpen goede richtingaanwijzers natuurlijk als de beste. “Alle glijbanen en ervaringen” zowel naar links als naar rechts. Ja, hier kunnen we echt wat mee.

Toch weten we vrij snel een bedje te vinden en liggen we al heerlijk in een bandje in de lazy river. Nou ja, lazy... deze is een stuk leuker dan die in Abu Dhabi. Er zijn verschillende routes te volgen en soms word je met een lift omhoog gerold en kom je in stroomversnellingen terecht, of in een baan met om de zoveel seconden een hoge golf die je vooruitduwt. We vermaken ons kostelijk en zijn meer dan een halfuur zoet voordat we even op ons bedje gaan liggen.

Vervolgens gaan we op verkenning. Dit park heeft 3 torens die allemaal verschillende waterglijbanen huisvesten, van grote zespersoonsbanden tot matjes, enkele banden en alles ertussenin. Er is zelfs een glijbaan die door een buis in een aquarium met haaien gaat! Lang verhaal kort: de glijbanen zijn stuk voor stuk geweldig, maar het lange wachten overal doet echt veel afbreuk aan het plezier. Het is elke keer 40-45 minuten wachten voor 2 minuutjes plezier. Je kunt hier ook Xpress-bandjes kopen waarmee je niet hoeft te wachten, maar die kosten omgerekend 100 euro per stuk. Wij hebben dat niet gedaan, maar achteraf zouden we als tip willen meegeven: leg die 100 euro extra neer om niet overal zo achterlijk lang te hoeven wachten, of doe een ander waterpark, want het constante wachten heeft onze beleving echt een stuk minder gemaakt, terwijl het juist een heel mooi park is.

Daarnaast is het water hier overal net een paar graden kouder dan bijvoorbeeld het waterpark in Abu Dhabi, wat in combinatie met lang wachten in schaduw en op hoge torens die veel wind vangen niet fijn is voor koukleumpjes als Tamara.

Het park sluit om 18:00 en als we weer een beetje zijn opgedroogd, lopen we naar de auto en rijden we richting het hotel van Sebastiaan en Patricia. Zij gaan morgen weer naar huis, dus we hebben afgesproken als afsluitertje nog even gezamenlijk uit eten te gaan.

Al snel treffen we ze in de lobby en spreken we af om naar ons hotel te rijden en te gaan eten bij Tuk Tuk, de Thai waar we eerder ook al heerlijk gegeten hadden. Zo gezegd, zo gedaan en een halfuurtje later parkeren we bij ons hotel, gooien we nog even onze spullen van vandaag op de kamer en lopen we een paar deuren verder, waar we ons tegoed doen aan een heerlijke maaltijd, voor mij natuurlijk vergezeld van een lekkere verse kokosnoot.

We besluiten vandaag ook voor een toetje te gaan, maar dat gaat iets minder soepel dan verwacht. Ik zie zelf iets op de kaart staan met kokosmelk, grenadine en waterkastanje dat wel lekker klinkt, en Tamara, Sebastiaan en Patricia gaan voor de gebakken banaan. De ober vraagt wel drie keer of ze daar echt drie porties van willen. Blijkbaar is hij gewend dat dat dessert gedeeld wordt, maar dan kent hij de Nederlanders nog niet. Als we hem ervan hebben overtuigd dat het vast wel op komt, schuifelt hij vriendelijk knikkend weer achteruit en staakt hij zijn pogingen.

Een kwartiertje later wordt mijn dessert vast geserveerd en het blijkt een soort ondefinieerbare crèmekleurige substantie met daarin rode blokjes fruit en doorzichtje stukjes waterkastanje. Daarnaast ligt in een apart kommetje een bolletje geschaafd ijs met een lepel ernaast. Ik vraag voor de zekerheid even hoe je dit moet eten, maar blijkbaar doe je wat van dat schaafijs op je lepel, dompel je het dan in die drab en dan eet je het samen met wat vruchtjes op. Ik moet eerlijk zeggen: het is zeker niet vies, maar wel een rare gewaarwording en ik weet niet of ik het nog eens zou eten. De gebakken bananen zien er in ieder geval een stuk gebruikelijker voor ons uit en ze vallen ook goed in de smaak.

Rond kwart over tien vragen we de rekening en is het tijd om afscheid te nemen van onze vakantievrienden. We spreken af elkaar nog eens te bezoeken als we in de buurt zijn en wij lopen terug naar onze kamer terwijl Patricia en Sebas met een taxi terug naar hun hotel gaan.

Eenmaal op de kamer maken we het verslag nog even af en dan is het tijd om te gaan slapen. Morgen hebben we een lekker relaxdagje op de planning, dus dan kunnen we weer heerlijk uitslapen. Voor nu vast welterusten!