Martin en Tamara in Albanië - Dag 14: Llogara Pass en Vlorë

We zijn alweer twee weken in dit prachtige land! Vandaag schuiven we rond 08.15 aan bij het ontbijt, en onder het genot van opnieuw een prachtig uitzicht op de Ionische Zee en het Griekse eiland Corfu, bestellen we vandaag de scrambled eggs en de pancakes. Opnieuw krijgen we er een bordje donuts bij.

Rond een uurtje of negen zijn we uitgecheckt en zetten we de weg in naar Vlorë, een badplaatsje dat op een goede drie uur rijden ligt vanaf Sarandë. De weg voert ons door bergen, langs de kust en door kleine dorpjes en badplaatsjes heen zoals Himarë en Dhërmi. Ook komen we langs diverse imkerijen/bijenboerderijen/hoe noem je zoiets? Er wordt in ieder geval honing gemaakt! Ook stikt het hier van de olijfbomen en komen we door een plaatsje met de naam Ilias. Zou dit dan zijn waar Ilias de olijven vandaan haalt? ;-)

 

Je kunt trouwens gewoon de weg langs de kust volgen, maar wij kiezen ervoor de afslag te nemen via de Llogara Pass, een bergpas die hier bekendstaat om zijn prachtige uitzichten. De bergweggetjes zijn we inmiddels wel gewend dus dat is weinig spannends, maar het uitzichtpunt bovenop is inderdaad wel schitterend. We worden hier getrakteerd op een wijds uitzicht over de zee en diverse Albanese eilandjes die hier vlak voor de kust liggen.

   

Als we Vlorë bereiken, heeft het middaguur inmiddels geslagen. Omdat het nog wat vroeg is om in te checken, hadden we al besloten eerst even door te rijden naar het stadje zelf, waar de belangrijkste bezienswaardigheden eigenlijk de lange boulevard en het oude centrum zijn. De boulevard is enkele kilometers lang en hier rijd je eigenlijk langs, dus dat is makkelijk. Bij het oude centrum hadden we niet echt een parkeerplaats in de buurt gevonden, maar wel eentje vlak bij de boulevard, dus daar parkeren we onze auto en we zetten te voet de route in richting het oude centrum.

Als we echter tien minuten gelopen hebben, is het nog 30 minuten verder lopen en hoewel er geen parkeergarages of parkeerplaatsen zijn, zien we dat iedereen de auto hier gewoon langs de weg zet en er is parkeerplek genoeg. In plaats van nog een halfuur door te lopen en daarna ook weer 40 minuten terug te moeten, besluiten we dus om nu terug te gaan en de route gewoon met de auto af te leggen.

Zo gezegd, zo gedaan en een kwartiertje later parkeren we de auto op vijf minuutjes lopen van het oude centrum gewoon langs de straat. Toppie!

Al snel komen we over een pleintje met een monument ter ere van de Albanese onafhankelijkheid van het Ottomaanse Rijk in 1912, en een klein stukje verderop lopen we het aandoenlijke oude centrum van Vlorë in. Hier vind je lieflijke smalle straatjes vol restaurantjes en souvenirwinkeltjes, en mooie borden in de lucht in de vorm van vlinders en bloemen.

  

We slaan een straatje naar links in en belanden op een soort pleintje met diverse restaurants. Aangezien het toch lunchtijd is, schuiven we hier aan voor een lekkere clubsandwich voor vijfenhalve euro. Dat is nog eens leuk uit lunchen gaan!

 

Behalve deze twee straatjes blijkt er ook niet veel anders in het oude centrum te zijn, dus we lopen nog een kort rondje voordat we teruggaan naar de auto. Je kijkt hier trouwens soms je ogen uit! Zo komen we langs een hoekje waar gewoon iemand is gaan zitten die daar gieters, emmers en vaten verkoopt.

   

Onze volgende halte is dus hotel Nuna, op ongeveer 20 minuutjes rijden. Het laatste stukje van de route staat wat slecht aangegeven, maar we slaan ergens een paadje in naar rechts, rijden een behoorlijk steile helling op en komen dan aan bij het hotel. Nou ja, hotel... Het is meer een soort appartementengebouw dat door verschillende bedrijven wordt gebruikt en waar op de tweede verdieping een soort ontvangst voor hotelgasten is gemaakt. De beheerder van dit hotel is een jonge kerel genaamd Kevin en hij helpt ons met inchecken, geeft ons bandjes voor het zwembad en het ontbijt en loopt dan met ons mee naar onze kamer, die nog schoongemaakt wordt. We hebben een kamer op de bovenste verdieping en omdat dit toch de laatste echte halte van de vakantie is, hebben we hier een beetje extra uitgepakt qua luxe. Nou ja, 'we'... Eigenlijk had ik dit geboekt als soort verrassinkje ook voor Tamara, maar ik was even vergeten dat we gewoon 1 Booking-account hebben, dus ze had dat natuurlijk allang weer gezien.

  

Kevin vertelt ons trots dat we de mooiste kamer hebben die hij heeft, en dat snappen we ook. We hebben een suite geboekt met een bubbelbad met uitzicht op zee, en die suite stelt niet teleur!

  

Als we geïnstalleerd zijn, trekken we al snel onze zwemkleding aan om de tweede helft van de middag lekker aan het zwembad te gaan liggen. Dit zwembad wordt gedeeld met de twee andere hotels in dit complex, maar dat is geen probleem. We liggen heerlijk bij te bruinen in de zon op een prima bedje, dus wij vermaken ons wel! Het enige nadeel is dat dit weer een onverwarmd zwembad is, dus Tamara komt niet heel veel verder dan pootjebaden.

 

Rond een uurtje of zes verdwijnt de zon in dit geval niet in de zee, maar achter een berg. Dat merken we wel direct aan de temperatuur, dus al snel zijn we terug op onze kamer om ons om te kleden voor de avond.

 

Vanavond eten we een paar minuutjes verderop bij een plaatselijke Italiaan en gaan we voor een lekkere pizza en pasta, gevolgd door een tiramishu met Bailey's en een panna cotta. Uiteindelijk rekenen we inclusief fooi nog geen 40 euro af.
 

  

Eenmaal terug in het hotel is het natuurlijk tijd om die jaccuzzi eens uit te proberen! Het is een heerlijk grote tweepersoons jaccuzzi en het water is lekker warm. Alleen heb je rond dit tijdstip natuurlijk precies niks aan dat uitzicht op zee. Nou ja, alsnog zijn er vervelendere plekken om je zaterdagavond door te brengen.

Rond kwart over negen zijn we wel klaar met badderen en is het tijd om het verslag te posten en lekker te gaan slapen. Morgen hebben we een lekker luierdagje gepland staan bij het zwembad, dus even lekker weer geen wekkertje!